امام باقر (علیه السلام) می فرمایند: آیا دین چیزی جز محبت است؟

وقتی تاریخ و متون مقدس دین را مطالعه می کنیم به راحتی می بینیم؛ دین نسبت به برخی رفتارها و اوصاف علاقه دارد و دوست دارد انسان متدین، آن‌ها را در خود به اجرا درآورد و نسبت به بعضی دیگر تنفر دارد و به هیچ عنوان اجازه نمی دهد متدیّنش مرتکب آن خصلت‌ها و رفتارها شود.

به عنوان مثال؛ دین همواره به اصول اخلاقی و انسانی مثل صداقت، وفاداری، امانتداری و... توصیه می کند، طوری که هم اکنون دین در تعریف هرکدام از ما بدون این اصول اخلاقی، معنا نمی شود؛ همانطور که یک فرد غیراخلاقی را نیز دیندار واقعی نمی نامیم.
نقطه مقابل این قضیه نیز صادق است و دین با خصلت‌های زشتی چون حسادت، دروغگویی و... هیچ میانه‌ای ندارد، طوری که آن حالات و اوصاف را شیطانی و موجب هلاکت انسان معرفی می‌کند. به طور خلاصه می‌توان گفت دین در میان اوصاف انسانی با بعضی دوست است و با بعض دیگر دشمن.

اکنون اگر بخواهیم راس و اصل این دوستی ها و دشمنی ها را از نگاه دین دنبال کنیم، به نظر می رسد باید بر دو مورد اساسی یعنی عدالت و ظلم، تاکید کنیم؛ چه اینکه این دو همچون روحی است که در پیکره ی تمام دین جاری است به گونه ای که حکم دوستی و دشمنی دین دایر مدار آنهاست.

عدالت و ظلم معنای وسیعی در دین دارند؛ چه اینکه هم شامل مسایل رفتاری می شود و هم اعتقادی. عدالت به معنای قرار یافتن هرچیز در مکان مناسب خودش است، ظلم نیز قرار نیافتن اشیا در محل مناسبشان می باشد.

اهمیت این دو، از منظر دین غیرقابل انکار است؛ دین خدا را عادل معرفی می کند و متدینین را در همه حال دعوت به رعایت عدالت می کند و به آن ها دستور می دهد حتی دشمنی هم باعث نشود آنها از رعایت عدالت، باز بمانند:
یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِینَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلاَ یَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ خَبِیرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ. (مایده/8)
ای کسانی که ایمان آورده اید، برای خدا، حق گفتن را بر پای خیزید و به عدل گواهی دهید. دشمنی با گروهی دیگر وادارتان نکند که عدالت نورزید عدالت ورزید که به تقوی نزدیک تر است و از خدا بترسید که او به هر کاری که می کنید، آگاه است.

دقیقا نقطه ی مقابل عدالت، از منظر دین، ظلم است. دین به صراحت از دشمنی خدا با ظلم سخن می گوید:
إِنَّهُ لَا یُحِبُّ الظَّالِمِینَ. (شوری/40)
همانا خدا ظالمان را دوست ندارد.

دین، به قدری از ظلم و ظالم تنفر دارد که هركجا و توسط هرکس که انجام شود، مورد اعتراض آن واقع می شود. و تمام قوت خود را برای مقابله با آن به کار می بندد.
در این مورد، سیره رهبران دینی بسیار مورد توجه است، همانطور که امام شهید، وقتی بیداد ظلم حاکم زمان خود را می بیند، با تمام دارایی و قدرت خویش در برابر ظلم طغیان می کند و فلسفه ی قیام خود را نیز با همین مبنا پی ریزی می کند.
نفرت ایشان از ظلم، به حدی است که به ریخته شدن خون خود و عزیزانش و اسارت خانواده اش راضی می شود، اما حاکمیت ظلم و ظالم را تحمل نمی کند.





طبقه بندی:  شناخت دین،   كاركردهای دین،  دین و دینداران، 
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : دوشنبه 27 آبان 1392 | توسط : شهید خرد | نظرات()
داغ کن - کلوب دات کام
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic